Muhammad, Cristoffel en Neil

mei 2012

Onlangs boekten we via het internet een reis met de Eurostar naar Londen. We zouden samen met H., onze zoon van acht, reizen. Daarom kozen we een verlengd weekend uit zodat hij geen schooldag zou moeten missen. Maar we kennen onze pappenheimers: omdat verlengde weekends gegeerde periodes zijn voor citytrips waren de tickets exuberant hoog, zeker in vergelijking met een reis op een doordeweekse dag. Van lieverlede reserveerden we een afreisdag vroeger, zodat we slechts de helft van de prijs moesten betalen. Het had wel als gevolg dat H. een dag school zou moeten missen. Toen we hem dat meedeelden, keek hij eerst verbaasd op, nadien verschrikt en dan verscheen er een gloed in zijn ogen. Die gloed herkenden we.

De sirene

april 2012

Er is maar één categorie mensen die nog erger zijn dan zij die altijd te laat komen, namelijk de mensen die altijd op tijd komen. We kunnen ervan meespreken: we behoren immers tot die tweede categorie. We komen altijd en overal, zonder uitzondering, steeds op tijd. Ook als we met man en macht proberen te laat te komen, dan nog komen we op tijd. Onlangs kregen we de opdracht om vijf uur onze dochter N. te gaan ophalen op een verjaardagsfeestje. Het is een ongeschreven regel dat je op dergelijke afspraken ruimschoots te laat komt opdagen. Daarom deden we voor onze aankomst nog verschillende boodschappen, stopten met nog een halve tank brandstof aan het benzinestation en remden voor elk zebrapad. Het leverde voldoende tijdverlies op, zo hoopten we. Tot we aanbelden bij de jarige en we op onze gsm keken. Het was nog vijf minuten vóór het afgesproken uur. Het resultaat was een mokkend kind op de achterbank.

Beste Wouter Vandenhaute,

maart 2012

Grote denkers zijn een inspiratiebron voor velen. Daarom wil ik graag uw mening horen over het volgende idee dat ons deze week te binnen viel.

Maar eerst dit: de voorbije dagen waren niet makkelijk voor ons. U moet weten dat we in een straat wonen die allengs meer en meer begint te gelijken op een bejaardenresort. We zijn niet alleen omsingeld door twee bejaardentehuizen, want om de hoek is er ook nog een pleintje volgebouwd met een tiental serviceflats, en onlangs is een aannemer begonnen met het optrekken van een gigantisch complex van vier verdiepingen, nog eens goed voor minstens 100 serviceflats.

Rik

februari 2012

Onlangs was onze zoon van 8 bijzonder verontwaardigd. In de krant had hij gelezen dat men voor het verdere heil van onze planeet de pandabeer maar beter kon laten uitsterven. Die redenering vond hij zo krom dat zijn oordeel onverbiddelijk was: het specimen dat een dergelijke onzin in zijn hoofd haalt, moest zelf worden uitgeroeid. “Opsluiten en geen eten meer geven”, was zijn conclusie. We konden hem geen ongelijk geven. We hebben namelijk zelf een nauwe band met een uitstervende soort. Iedere zaterdag om de veertien dagen duikt daarvan een exemplaar op. Telkens stipt om 13 uur. Niet in een onherbergzaam, afgelegen woud, maar vlak aan onze voordeur. Het is onze melkboer.